Gedichte

Min Modersprak  (Kaus Groth)

Min Modersprak, wa klingst du schön!
Wa büst du mi vertrut!
Weer ok min Hart as Stahl un Steen,
du drevst den Stolt herut.

Du bögst min stiwe Nack so licht
as Moder mit ern Arm,
du fichelst mi umt Angesicht –

Dor geit en Bek  (Kaus Groth)

Dar geit en Bek
geit en Bek de Wisch hentlank,
De hett dat rein so hild
So geit min Hart de ganze Dag,
Un steit ni eenmal still.

steit ni still, as bi de Mööl,
Dat Rad dat geit un mahlt.
Dar steit mi dat op eenmal still,
As schull dat mit hendal.

steit ni still de ganze Weg,
As jüs op disse Plack,
Un kam ik öwert Steg tohöch,
So kloppt dat, as dat Rad.

Rad dat dreiht, de Mööl de geit,
Un binn' dar singt dat lud,
Un kam ik rop, so kikt de Kopp
Gewis na't Finster rut.

Bek de löppt so gau to Mööl,
Un treckt so langsam weg.
Ik löv, dat geit em jüs as mi:
Dat is em gar ni rech.

He treckt værbi an unse Goorn,
Dar ga ik noch hentlank,
Un hör em, wa he sacht vertellt
Vun Klappern un Gesang.

 

Dor geit en Bek  (Kaus Groth)

Dar geit en Bek
geit en Bek de Wisch hentlank,
De hett dat rein so hild
So geit min Hart de ganze Dag,
Un steit ni eenmal still.

steit ni still, as bi de Mööl,
Dat Rad dat geit un mahlt.
Dar steit mi dat op eenmal still,
As schull dat mit hendal.

steit ni still de ganze Weg,
As jüs op disse Plack,
Un kam ik öwert Steg tohöch,
So kloppt dat, as dat Rad.

Rad dat dreiht, de Mööl de geit,
Un binn' dar singt dat lud,
Un kam ik rop, so kikt de Kopp
Gewis na't Finster rut.

Bek de löppt so gau to Mööl,
Un treckt so langsam weg.
Ik löv, dat geit em jüs as mi:
Dat is em gar ni rech.

He treckt værbi an unse Goorn,
Dar ga ik noch hentlank,
Un hör em, wa he sacht vertellt
Vun Klappern un Gesang.

Klaus Groth
( 1819, born un opwussen in Heide/H.
    Lehrer, Professer, Schrieversmann
    (ok plattdüütsche Grammatik un Orthopraphie)
 1899, Kiel)

Min Lävensreis (Mekelnborger Platt)

Wi Minschen reisen dörch de Tiet
vun Dag to Dag in dulle Fahrt.
Keen weit den Weg, keen weit, wur wiet,
keen weit wur lang de Reis noch wohrt.

Du meinst woll, dat ik ollen Mann
von wegen dit blots klagen do?
Dat maak ik woll af un an,
doch mierste Tiet bün’k hellschen froh.

Denn wenn ik ok nich weiten kann,
wur lang mien Lävensreis noch duurt,
ik heff en goden Stüürmann!
Herr, blief bi mi an Buurd!

Bernhard Trittelvitz
( 1878, opwussen op Rügen
    Schrieversmann un Dokter
    leeft un arbeit‘ in’t Saarland
 1969, Elversberg, Saaland)

 

 

 

 

 

 

 

Newsletter